Aktualisiert am 01.06.2010
Wi snackt platt
För jo up platt
Aus dem Archiv von Wilfried Janßen
Sniggen mutten dood. Bedenkt blot maal, wat Sniggen all in de Tuun köttmaken. Bit in de Harvst sünd se in de Tuun ant Rum-sliemen un Köttfreten. Neet maal de moje Harvstasters laten se tofree. Hinnerk hett all versöcht, se doodtokriegen. Plastikbeckers mit Beer. Beer mögen de Sniggen geern. Se krupen in de Bekers un versupen. Man waar dat lecker Beer gifft, proot sük all Anschien na rum bi de Sniggen. Van alle Sieden un ut alle Nahberstunen komen se ansliemen.
Hinnerk hett sük de Wecker stellt. Midden in de Nacht is he up Haarsocken rutlopen in de Tuun. In een Hand de Taskenlamp. Mit de anner mit Gummihandskes an hett he de Sniggen upsöcht, in en Emmer daan un mit heet Water doodgoten. In een Nacht an de tweehunnert Stück.
Hinnerk hett de Sniggen ok mit Salt bestreit. Denn krupen se tosamen, worden heel glibberig, un gahn na Stünnen dood. Man dat was hum nix to. Deren quälen, dat wull he neet.
He hett de Sniggen ok heel eenfach in de Ofgefalltünn smeten. Daar krupen se denn de Wannen anhoog un sitten unner de Decksel. Of dat woll angahn kunn, dat de Sniggen van de Deponie all weer torügg-krupen in sien Tuun, utgerekent in sien Tuun? Un dat de Sniggen all hör Kumpels mitbrochen to wiesen, wo moi dat in sien Tuun was un wo smakelk sogaar noch in d’ Harvst de Blömen laten, kunn dat woll angahn?
Sien hele Gedachte was middlerwiel nix as Sniggen. Waar he hensach, Sniggen. He fung al an, van Sniggen to drömen. Sniggen kropen over sien Bedddeck. Kropen over sien Arms, sien Gesicht. Sniggen, nix as Sniggen. Sien Haat wurr al groter.
Wenn he mit dat Rad unnerwegens was, Sniggen. Un waar he Sniggen up de Fahrbahn sach, fuhr he daarover. Wenn he dat raken kunn, fuhr he hör blot de Koppen of. Eenmaal, as he na Huus kwamm, leet dat Vörderrad as en Stiekelswien. Van de Sniggen mit de offahren Koppen harren sük de Lievkes ankleevt. Riekelk stuur, de oftokrabben'
Is ok al geböhrt, dat de Polizei hum anhollen hett, as he so eierig over de Sniggen fuhr. Man Sprit harr he neet in ‘t Blood. He harr blot so en Haat up Sniggen.
Un eenmaal was ‘t dat lesde Maal. He fuhr mit sien Rad dör de Walachei up en Feldweg. De Wind kwamm van vörn. Dat Auto kwamm van achtern. Dat kunn he neet hören. He deit en S1enker maken, en Snigg to kriegen, de midden over de Fahrbahn kruppt. Daar kriggt hum dat Auto to faten.
Sniggendood.
So, Frauke. Nu sind wi weer in 't Holt. Ik weet, ik vertell 't immer weer datsülvige, man dat geiht mi nich ut de Kopp. An mien hele Knakengestell hebb ik an Trillen west, ik kann mi noch heel nau besinnen. Up disse Padd hebb ik ‘t versöcht, so bilopig wull ik de Worden fallen laten. Se sullen mien Levenspadd worden, up de ik inbugen wull.
Ik weet nich, wovöl Anlopen ik versöcht hebb! Mien Hart sloog mi ut de Hals rut! Man denn keem 't rut: Ik kunn mi 't good vörstellen . . . ik mugg woll mit di för immer tosamen blieven, hebb ik stamert. Ahn di antokieken. Nich luud keem 't ut mien Mund, ok nich düdelk genoog. Du smeetst en Blick van de Sied up mi, faatdest mi an mien Arm un seest, du harrst 't nich recht mitkregen. Of ik 't nochmaal seggen kunn. Oh leve Tied! Hartkloppen as mall! Nochmaal sull ik 't rutbrengen? Oh Mann! Kunn ik dat overhoopt?
Denn weer dat de Stimm van en Engel, as ik knücherde un de Worden van nejen söken muss: „Laat man, ik hebb 't villicht doch al mitkregen.“ Denn hest du mit bcid Hannen mien Kopp to di daaltrucken un mi ‘n dick Tuutje geven. Mien Levensdaag will ik disse Ogcnblick nich vergeten.
lk weet heel nich: hebb ik güstern al daarvan proot? Ik vertell weer all düppeld un dreefack. ls ja nix Nejes för di. Man dat grippt mi ok nu noch so an ‘t Hart, dat ik d’r nich van swiegen kann. Du harrst mi ok heel düchtig leev, hest du daarup seggt.
Wat keem daarna, haast keen Stünn later? In de Herdestraat söchden wi uns Ringen ut. Siet ‘n Stünn weren wi verloovt! Völ Geld kunn ik nich in mien Knipp tosamenkrabben. Daarum weren dat doch de moisten Ringen, de ‘t för uns geev. Se liggen immer noch in uns Kassett in d’ Schuuv-laa, un daar blieven se.
Intüsken kunnen wi uns echte Ringen ut Gold leisten. Tweemaal sogaar, nadeem dat gode Stück in d’ Tuun bi ‘t Umgraven dör en lüttje utravelt Lock van mien Büxentask ruttst wesen muss. Dat weer villicht ‘n Hartsehr. Dat geev Unglück!, hest du reert. Du hest d’r düchtig Rook van maakt. Man denn gungen wi 't darte Maal in de Herdestraat Un daarna weerst du ok weer good mit mi.
Laat uns man even disse Padd hier inslaan. Dornaals harren de Forstarbeiters nett even junge Dannen sett. Wo düchtig de siet disse Tied wussen sünd. Haast vertig Jahren. Frauke, mien Tüt, wat schaa, dat wi ‘t tosamen nich mehr so wied schafft hebben!
Vandaag sünd nettakkraat twee Jahren vörbi, dat de Dokter di in ‘t Krankenhuus inwiest hett. Un denn gung holterdipolter. De Operation. Du sleepst un sleepst un wullst nich mehr upwaken. Ik hebb an dien Bedd seten un mi dien Gesicht inprent. As kennde ik nich so all van di. Heel lang dröff ik Ofscheed nehmen. As ik denn an de Maandag na di hen wull, kemen se mi up de Floor al tomöt. In de Nacht weer dien Hart upmaal stahn bleven. Man verlaten hest du mi noit.
Mörgen kunnen wi maal weer in Oostbens over de Diek luren. Maal weer na de Eilannen sehn. Daar sünd wi beid ja ok faken mit ‘t Schipp west, Frauke. Weetst du ‘t noch?
_____________________________________________________________________
Gästebuch
_____________________________________________________________________
Stephan Janßen
E-Mail: » WebDesignAsel
Es waren schon
Besucher auf dieser Seite