Ik beleev ja nix . . .
För jo up platt
Aus dem Archiv von Wilfried Janßen
Trurig staht de beid vör d’ Dör. Nu heet dat weer Avscheed nemmen; dat Wekenend weer völsto kört. Se wahnen in verscheden Kuntreien, harrn beid noch to doon un kunnen so nich binanner trecken, aver se harrn sük düchtig leev. Beid werrn al wat öller, aver ok dat „Körperliche“ klapp noch bestens. Daarvan harr sük Margot eerst vanmörgens övertügen kunnt; hör Gerd harr hüm düchtig naiht!
„Oh Gott“, doch se vör sük, „ik spör hüm immer noch, un wat he mi schunken hett, löpt mi dor noch immer rut. An leevsten harr ik noch eenmaal . . . mi kribbelt dat immer noch!“
Nütz ja all nix. Gerd muss ja man los. Se geven sük noch ‘n Söten, winken sük noch maal to – un wech weer he.
„Nu is ‘t all weer so löss“, doch Margot „Ik moot mi irgendwie beschäftigen; ik mag woll even na buten gahn un de Slootskanten maihen!“
Se holl de Rasenmaiher ut de Schuppen, as tomaal ‘n Auto neben hör anholl. „Ach, du büst dat, Anton“, see Margot to de Mann, de ut sien Fahrtüg utsteeg. Anton, dat weer de Mann, mit de se jahrenlang en Verhältnis hatt harr – mehr as dat, se harr hüm richtig leev hatt. Nett so leev, as se ok hör Ehemann leev harr.
Se doch an de Tied torüg; eenmaal harr se, nettakraat as vanmörgens, mit hör Mann richtig goden Sex hatt, aver as se mehr wull, muss he up
d’ Arbeid. Ok daarmaals stunn
Anton tomaal vör d’ Dör, as wenn he ‘t roken harr . . . sull sük de Geschicht . . . ? – Nee, nee, ik bliev mien Gerd treu, ditmaal kriggt Anton mi nich rüm.
He kickt mi so leev an, doch Margot vör sük. Ik krieg doch tatsächlich ‘n Geföhl. Wat hett de Düvel doch noch immer för ‘n Macht över mi, ik will man gau wat Belangloses proten: „Wat meenst du, gifft dat noch Regen? Un wat gifft dat Neejes bi di?“ Anton vertell hör nu dit un dat; he weer ja an neeiboen, aver he harr so völ Arger mit sien neje Heizung. „De gifft immer so komisch Geräusche van sük“, meen Anton. De Heizungsbooers harrn dat nich rutkregen, woran dat leeg, aver denn harr he hör dat even wiest . . .!
Angeven much he al immer, doch Margot, aver dat is ja villicht en Wink van d’ Hemel. Hör verdammte Heizung broch hör ok jede Nacht bold üm de Verstand.
„Sall ik mi dat even ankieken?“, meen Anton, „villicht is dat ja dat Sülvige as bi mi. „Ja“, meen Margot, „denn kaam man even mit rin, musst di aver nich verfehren, wi möt in mien Slaapkamer.“
Anton smüsterde vör sük hen, dat leep ja bestens.
Se stevelten de Trapp anhoch. „Hier, ut disse Eck komen de Geräusche“, wies Margot achter d’ Bedd. „Och, dat hebbt wi glieks, wies mi dat man beten genauer!“
Margot knee sük daal, un ok Anton keem daal, nich ohn sük up Margots Rügg bietje aftostützen. De verfehr sük rein, dat gung hör dör un dör as ‘n elektrischen Slagg, un de Benen worrn hör swack.
Anton murk genau, wat mit hör los weer un dee so, as wull he hör weer up de Benen helpen. Dat he darbi an hör Bösten keem, dat weer kien Tofall mehr, dat wussen beid. Un Margot doch: „Waarum nich, dat weer fröher immer moi west un ik bün so natt dar unnen – bevör Gerds Sperma dar rut löppt, will ik Anton man sien Will laten. Denn is dat ja ok kien Frömdgahn . . .“
Bevör se sük verseeg, flogen beid hör Kleer dör de Gegend, denn weer Anton över hör un se werrn eens. „Oh Gott, deit dat good . . . ik spör di so, dat kribbelt so“ un Margot fung an to stöhnen un wurr immer luter. Se murk, dat Anton komen wull. „Geev mi dat, ik will ‘t all van di hebben!“ –
Aver tomaal stöt se Anton van sük rünner un se nehm sien Glied in hör Mund. Nu geev ‘t för Anton kien Hollen mehr; he spritz un spritz, bit Margot bold afsopen weer.
Ennelk weer ‘t daan, aver Margot soog un soog: „Ik will ‘t all van di hebben, all, all . . .“ So na un na wurrn beid ruhiger. Se trucken sük an un Anton meen: „Ik schick di ‘n goden Heizungsbooer her, dat sall di ok nix kösten.– ik moot nu wieder, ik roop di maal weer an!“
He geev Margot noch ‘n dicken Söten un wurr rein weer gievig. „Hör up all, nu is ‘t good west“, meen Margot, „du musst los un ik moot an ‘t Telefon.“ Se gungen beid na unnen, „Tschüs“ un wech weer Anton. As Margot an ‘t Telefon gung, weer dat hör Gerd.
„Ik hebb dat vör een halv Stünn al maal versöcht, di to erreichen. Geiht di dat good? Gifft wat Neejes?“
„Mi geiht dat good – un wat Neejes gifft dat nich“, meen Margot, „ik beleev ja nix!“
_____________________________________________________________________
Gästebuch
_____________________________________________________________________
Stephan Janßen
E-Mail: » WebDesignAsel
Es waren schon
Besucher auf dieser Seite